Run Like Hell
ترسم نیست بی تردید از جاده از سایه، تاریک تاریکم من از من می ترسم ! مشوکم به اشک کبوتر مشکوکم! مشکوکم به خواب خاکستر مشکوکم
برگشتم ! من همینم اگه هیچی باسه داشتن ندارم اگه خونمو رو آب ساخته باشم نمی خوام بهم بگی بازنده ای اگه حتی واقعا باخته باشم اگه پوچم اگه حرفام خالیه همه ی شعرام اگه پوشالیه بیخودی اگه دارم جون می کنم اگه که از همه جا مونده باشم نمی خوام بهم بگی بازنده ای اگه حتی واقعا باخته باشم من همینم که همینه بودن من شکل اینه اگه تلخه اگه پوچه زندگی باسم همینه من همینم که همینه جای من روی زمینه آسمون مال شما ها اگه پروازتون اینه من اگه اسیر خوابم اگه تشنه ی سرابم اگه سردمو بی سایه بدجوری اگه خرابم اینجوری شادمو خوشحال بودن من شکل اینه اگه تلخه اگه پوچه زندگی باسم همینه از میون همه ی داشتنی ها همه ی خواستنی ها باسه من بسه که من خودم باشم باسه من همین بسه که بتونم رو تن خاک خودم قد بکشم همه رو از یاد برم ...! این روزا برای من همه حرفا مثل باده ولی حرفای بادو یادم نمی اد رنگا بی رنگن و دنیا شکل خوابه ولی خوابامو دیگه یادم نمی اد نه! دیگه یادم نمی اد که کدوم باد تو گوشم زمزمه ی تازه می کرد که کدوم خواب حسرتو با خواستن اندازه می کرد نه دیگه یادم نمی اد دردایی که منو تا اینجا کشوندن حس هایی که توی من ریشه دووندن حالا بی ریشه، معلق توی راهی که دیگه رفتنشو یادم نمی اد! روبروم جاده ای که مقصدشو یادم نمی اد! همه ی خواستنی ها رو همی داشتنی ها رو همه رو از یاد بردم ! همه رو از یاد بردم !
هیچ از این هیچ شدن ناب تری نیست مرا گر همه ام هیچ شود باز غمی نیست مرا این همه در هیچی من در همه ام هیچ نبود این همه ی بی همه ام هیچی چنین ناب نمود
روزای تُرش، شبای تلخ، هفته های بی مزه زندگی خالی از، هیجان و وسوسه خورشید کور و مریض، آفتاب بی رنگ و رو آسمون سرد و خنگ، ابرِ پیر غُر غُرو آدمای تکراری ، نگاه های بی نمک دوستی های قدیمی همشون زده کپک حس خواب آلودگی،منگی بی اندازه لحظه ها یِ گندیده، تا ابد خمیازه کینه های خرکی، خوبی های الکی تظاهر به خوب بودن، شعارای نکبتی فکرای پرت و پلا، غلت زدن تو رخت خواب بی خوابی و قرص خواب، استراحت با عذاب زندگی بی هدف ، فکرای پلاسیده رویای رفته به باد، آرزو ی ماسیده بی کاری و علافی ،ساعتای تو رکود دست و پا زدن توی سرفه و سیگار و دود چشمای بی حال و مات، صورت ابری و زرد قلب گشنه و خالی حتی از غصه و درد بی تفاوت بی خیال، سرد مث یه تیکه سنگ همه چیز خاکستری تهی از احساس و رنگ زندگی پوشالی، لیوان نیمه خالی نیمه ی پر مال تو٬ اینه نیمه ی خالی!
قشنگ ترین لحظه هام انگار فقط تو خوابه رودم به سوی دریا دریایی که سرابه اوج پریدن من مثل خود حبابه مثل خود بادبادک تکیه ام به باده نقش می زنم از آفتاب تا تاریکی بخوابه هر چی کشیدم اما رو پوست خیس آبه هر چی کشیدم از دم هرچی غم و عذابه چون که به خواب خوب رهایی گفتم آره ابر سیاه دوباره آفتابو کرده سایه این سایه ی سیاهی منو به به گریه داده چشمای خسته و خیس مثل ابر بهاره ابر سیاهی اما هیچ نمی خواد بباره سنگر من یه آواز یه ساز و یک ترانه رو اسب خواب زیبا سرباز من سواره
همه هر چی که می دید سیاهی بود چیزی جز تاریکی ها پیدا نبود همه ذرات وجودش پر ترس و انزجار خون تو رگ های تنش یخ زده بود دیگه چشماش طاقت دیدن ظلمتو نداشت تاریکی بود وقتی حتی چشماشو رو هم می زاشت وحشت و درد درد بودن زیر این آوار ظلمت روحشو زخمی می کرد اما تو عمق وجودش حسی سرسختی می کرد حسی مثل حس یک شمع زیر بی رحمی رگبار حس تک درخت تنها توی صحرا، خشک و بی بار همه هر چی که می دید سیاهی بود چیزی جز تاریکی ها پیدا نبود همه ذرات وجودش پر ترس و انزجار خون تو رگ های تنش یخ زده بود توی دستاش اما شمعی مرده و خاموش بود چیزی از شعله دیگه تو یاد اون نمونده بود تا یه روز بلاخره ظلمت و تاریکی شکست روی خاموشی شمع نقش یه شعله باز نشست مثل یک معجزه بود شمع خود به خود روشن شد با خودش گفت بودن من خالی از ماتم شد شمع با روشنی هاش قلب سیاهی رو می سوخت اما نقشی از سیاهی به تن دیوار می دوخت وقتی اون نقش سیاهو رو تن دیوارا دید تنش از وحشت دیدن سیاهی لرزید نقش تاریکِ خودش، رو دیوارا چسبیده بود نقش، سایه ی خودش بود که ازش ترسیده بود از هراس اون چه می دید شمعو نزدیک خودش کرد اما سایه قد کشید و کل دیوارو سیاه کرد با خودش گفت که چه فایده روشنی باشه تو دستا اما این سیاهی ازمن رو دیوار بمونه بر جا یا که باید من نباشم تا که این سایه بمیره یا که روشنی این شمع رنگ خاموشی بگیره اینکه تاریکی دوباره همه جا رو باز بگیره بهتر از اینه که چشمام ، تاریکِ منو ببینه شمعو خاموش کرد و باز دنیا سیاه شد سایه سیاهی رفت و توی تاریکی ها گم شد همه هر چی که می دید سیاهی بود چیزی جز تاریکی ها پیدا نبود همه ذرات وجودش پر نور و پر خورشید توی رگ های تنش آفتاب روشن جاری بود!
پی نوشت ۱: متنفرم از جمله ای که اول این پست نوشتم ولی چه کنم که بیشتر از تنفر از این توضیحات اضافی ازبداشت های نادرست و عجیب غریب متنفرم! به هر حال قبول دارم که مضمون این ترانه می تونه آماج موجی از انتقاد ها باشه و شاید به خاطر همین نوشتمش چون فکر می کنم به اندازه کافی از موضوعاتی که اتفاق نظر همگانی رو در بر دارن نوشته میشه! پی نوشت ۲:نمی دونم چی شد که یکدفعه فکر کردم با این تنبلی و کمبود شدید وقت می تونم یه وبلاگ دیگه داشته باشم که هجویاتم رو تو اون بنویسم ! هنوز شب آسمانه های چشمانش در من نفس می کشد و چه بی دریغ طعم تلخ نگاهش را به خاطر دارم و هنوز معصومیت آن دو چشم را تنها بغض سنگین من می شناسد بی تحرک ، ساکن با تمام خود خیره به من در آن فضایی که بار تکه های یخ زده ی زمان را به دوش می کشید
نگاهش به تولد هماره ی خورشید در آغاز هر روز و به طلوع همیشگی ماه در شب ها و به عبور بی امان روز ها و سمفونی تیک تیک ساعت و مرگ ثانیه ها قسم می خورد که دیگر نیست در هیچ تقویمی روز ،روز تازه ! که انگار هیچ وقت نبوده است ! چقدر بیزار بود از خورشیدوارگی این حس بیزاری و بیداری ! که غارتگرانه بر همه اش تابیدن گرفت آری بیزار بود از هر انچه او را مانندی بود از هر آنچه که می توانست او را معنی کند و چه می ترسید از هجوم حجوم نورهای تند و دیوانه که در این شب کور از روزنه های ذهن سنگ شده ی پوسیده اش می آمدند و وحشیانه با چشمان دردمندش بیگانه بودند! چشمانی که قسم خورند به نابخشودگی معصیتش که تنها سکوت پیشه خواهد کرد و تنها نگاه خواهد کرد به آوار تاریکی و یا بر تیغی که خون تازه ی بودن را از رگ ها تنش بیرون کرد تا به ابد و یا دست کم تا زمانیکه طعمه ی گشنگی کرم های گور شود و من هنوز او را با دو چشمانش می شناسم او که بودنش را به خیال رهایی از درد فروخت آری او را می شناسم او را بارها در آینه دیده ام! من از خورشید می ترسم من از تاریکی بیزارم پر از آواز دلتنگی من از مرثیه سر شارم مث آوار بی رنگی به روی بوم نقاشی مث خالی یک طرحم تو بهت آبی کاشی تو گیجی شب برزخ تو این رگبار پوسیدن داره گم می شه من در من دارم رد می شم از بودن یه جایی پشت خواستن ها یه جایی پشت هر دردم میون رفتن و ماندن میون بودن و مرگم تهی از روز تهی از شب تهی از هر چه باید بود درخت خشک بی برگم تو این باغ بهار آلود باید آواز می روید رو بی آوایی لب هام باید پرواز می بارید روی آزادی دستام باید چیزی عوض می شد باید چیزی عوض می شد نه اینکه خاک این بودن باسه دونه قفس می شد که روییدن بره از یاد بپوسه توی چنگ خاک باید چیزی عوض می شد باید چیزی فرو می ریخت باید خون تن آفتاب تو رگ های شبم می ریخت نمی دونم نمی دونم چیه درمان این دردم تو جنگ نور و تاریکی به دنبال چی می گردم من از خورشید می ترسم من از تاریکی بیزارم پر از آواز دلتنگی من از مرثیه سر شارم پرده ی اول شروع شد ٬ به انتها رسیدی ! می توانی در تمام سلول های بدنت ، در تمام وجودت احساسش کنی چیزی را که اینقدر تو را برانگیخته می کند تو را آتش می زند تو را می شکند له می کند و از نو می سازد : تویی سرشار از تناقض! معنا کردنش برایت سخت است معنایش بوی حقیقت می دهد و انگار در این همبونه ی کرم و کثافت که دست و پا زدن معنای بودن است چیزی رنگ حقیقت ندارد و حقیقت یعنی زخم و زخم تو را به حقیقت می رساند و از این همه ترس و این همه احاطه ی شوم روزمرگی و پوسیدن عبورت می دهد و تو را به تو می رساند و تو را در مقابل تو می نشاند. تو روربروی تو نشسته است و روبروی تو پرواز می کند می رقصد به بلوغ می رسد و می درخشد و بی اختیار خاموش می شود. و تو در روبروی تو نشسته ای و بی نهایت آرامی و بی نهایت خشمگین و مضطرب و بی وقفه پر و خالی می شوی از تمام چیز هایی که تجربه کرده ای چیزهایی که تو را معنی می کنند چیزهایی که تو معنی آن ها هستی ! بی وقفه قد می کشی و بی وقفه ترک می خوری و فرو می شکنی و از نو قد می کشی ... پرده ی دوم وقتی بچه بودم آسمان خیلی آبی بود و من همیشه در حسرت لمس کردن آسمان بودم ! آرزو داشتم که دستم را بالا بگیرم و تکه ای از آسمان را بردارم . لمس آسمان آبی یگانه آرزوی من بود و افسوس که نمی شد اگر می خواستم نان و نوازش و اسباب بازی بود اما دست کشیدن به آسمان را نمی شد از کسی خواست همه می خندیدند و غیر ممکن می دانستند حتی آن هایی که قدشان از من بلند تر بود حتی آن هایی که قدشان به پنجره میرسید ! برای لمس آسمان باید به بلندی می رفتم و بلند ترین جای دنیا برای من بام خانه مان بود اما من اجازه ی رفتن به بام را نداشتم همیشه از اینکار منع ام می کردند و من انقدر سماجت کردم که بلاخره به در پشت بام قفل زدند و خیال خود آسوده کردند ! خیلی دلم گرفت انگارکه آسمان دوست داشتنی من را در قفس کرده اند . روز ها گذشت و من همچنان در خیال لمس کردن آسمان می سو ختم ! همه سعی می کردند تا مرا متقاعد کنند که این کار نشدنی ایست که آسمان گرفتنی نیست می گفتند اسمان یک طعمه است و آرزوی گرفتنش یک طمع ! آسمان فریبت می دهد و تو را از زمین نرم و گرم دور می کند تو را بالا می کشد وادارت می کند که به او نزدیک شوی اما هیچ وقت نمی گذارد لمسش کنی آخرش هم عاقبتی جز سقوط برایت نخواهد داشت . همه این را می گفتند اما آسمان از فکر من بیرون نمی رفت بلاخره یک روز توانستم کلید قفل را بدست آورم و به پشت بام بروم حس عجیبی بود شوقی همراه با ترس ، قلبم به تندی می تپید دستم را بالا بردم اما هنوز به آسمان نمی رسید تصمیم خودم را گرفتم باید روی لبه ی پشت بام می ایستادم پس نفسی عمیق کشیدم و روی لبه ی پشت بام ایستادم چشمانم را بستم و دستم را بالا گرفتم باور کردنی نبود من آسمان را لمس کردم من به روی پوست آسمان دست می کشیدم و تکه ای از آن را در مشت خود می گرفتم حس عجیبی بود زیبا ترین حسی که در زندگی داشتم من غرق در اسمان شده بودم من جزئی از آسمان شده بودم . نه غیر ممکن است ! توصیف لمس آسمان غیر ممکن است هیج واژه ای نمی تواند بار این همه لطافت و زیبایی را به دوش بکشد ! وقتی چشم باز کردم همه دور و برم بودند مادرم گریه می کرد پدرم مضطرب بود و همه ی همسایه ها نگاهشان به من بود ، وقتی چشم باز کردنم را دیدند همه خدا را شکر می کردند مادرم دیوانه وار مرا می بوسید و در حالی که اشک از چشمانش سرازیر بود می گفت خدا به تو رحم کرد تو را دوباره به ما داد اقبالت بلند بود که همسایه رختخواب خود را هنوز از بالکن طبقه ی اول جمع نکرده بود ! آن روز گذشت و من هم دیگر جرات نکردم که به پشت بام بروم و هنوز کسی را نیافته ام که مثل من حس لمس آسمان را تجربه کرده باشد و یا حداقل آسمان را لمس کردنی پندارد! این پست دو پرده از یک نوشته ی هفت پرده اییه که به خاطر تنبلی خودم (حتی بعضی از پرده ها رو هنوز رو کاغذ هم نبردم ) و نداشتن وقت و اینکه بیش از حد باسه یه پست طولانی می شه و ممکن بود از حوصله ی شما خارج باشه از اوردن بقیه پرده ها خودداری کردم خلاصه اینکه این پردها باهم کامل می شدند و معنا می گرفتند و به وحدت موضوع می رسیدند اما خوب به خاطر دلایل بالا و اینکه کلا با خودم عهد کردم که از این نوشته ها تو وبلاگم نذارم ( و این هم خودش یه جورایی استثناست ) به نوشتن همین دو تا بسنده کردم ! باز دوباره شب تاریک بازم این چشمای خسته همه خواب و این شکسته چشماشو هنوز نبسته نفسم داره می گیره تو سکوت تلخ این شب داره می سوزه وجودم توی این بغض لبالب پره فریام و این شب جز سکوت راهی نداره چه کنم شکستن خوابِ تو همخونه گناهه کاش می شد منم مث تو بی خیال شب بخوابم کاش می شد این همه غصه بره از یاد و خیالم اما من اسیر دردم من به بیداری دچارم تو تو خواب ناز و رویا من ولی خرابه حالم آره خستم دل و کندم از دوباره صبحو دیدن آره من یکی بریدم اگه اسمشه بریدن من دلم می خاد بخوابم بسمه هر چی کشیدم نمی خوام برای موندن تو بیداری خواب ببینم خواب خورشید خواب بارون خوابی لبریز از ستاره خواب آوازی دل انگیز گم شدن در یک ترانه خواب لبخند خواب بازی خواب خوب کودکیا دنیای نور و عروسک دنیای ماشین کوکیا خواب همدرد خواب هم بغض خواب آینه های بیدار خواب روز هم صدایی شوق دیدن شوق دیدار خواب دستای من و تو که دیگه نداره زنجیر خواب خوش رنگ رهایی از قفس های نفس گیر خواب روشن بهاری خواب فردای یه غنچه که زیر پا له نمی شه می شه آبروی باغچه خواب کوچه ها رو گشتن بعد یک نم نم بارون بعد باریدن پاکی اولین برف زمستون کاش می شد که شب بمیره کاشکی که دردامو بدونی کاشکی بیدار می شدی تو کاشکی شعرمو بخونی 
مسخره یا دردناک هر اسمی که داشته باشه به نظر می رسه که خوبه ٬ خوبه که درک چندانی از خیلی از چیزها نداریم و حسشون نمی کنیم مخصوصا زمانی که در برابر آینه هستیم!
| Design By : Night Skin |
Authors
